← wszystkie wpisy
CRM i automatyzacja

CRM dla firmy produkcyjnej - zlecenia, marszruty i to, czego nie ogarnie arkusz

CRM dla firmy produkcyjnej - zlecenia, marszruty i to, czego nie ogarnie arkusz

Zamówienie przychodzi mailem. Ktoś przepisuje je do arkusza, drukuje kartę zlecenia i niesie na halę. Trzy dni później handlowiec dzwoni z pytaniem, na kiedy obiecać klientowi termin, a odpowiedź brzmi: „muszę zapytać na produkcji".

To jest moment, w którym firma produkcyjna zaczyna szukać CRM. I zwykle kupuje nie to, czego potrzebuje. Gotowe systemy sprzedażowe są zbudowane wokół pozyskiwania klienta. W zakładzie problemem nie jest pozyskanie. Problemem jest to, że nikt nie wie, gdzie fizycznie jest zlecenie 4471 i czy zdąży na czwartek.

Ten tekst jest o tym, czym system dla firmy produkcyjnej różni się od klasycznego CRM, gdzie przebiega granica z ERP i MES, oraz od czego sensownie zacząć, jeśli dziś wszystko siedzi w arkuszu.

Zlecenie to nie jest szansa sprzedaży

Każdy gotowy CRM operuje na obiekcie typu „deal". Ma wartość, etap, przewidywaną datę zamknięcia i prawdopodobieństwo. Kiedy deal się zamyka, znika z lejka i system przestaje się nim interesować.

W produkcji dopiero wtedy zaczyna się praca. Zlecenie produkcyjne ma zupełnie inny zestaw pól:

  • indeks wyrobu i wariant, często z konfiguracją ustaloną z klientem
  • ilość i jednostkę, czasem w dwóch miarach naraz (sztuki i metry bieżące)
  • materiał i jego dostępność, bo bez blachy nie ma gięcia
  • marszrutę, czyli listę operacji w kolejności
  • gniazdo albo maszynę przypisaną do każdej operacji
  • termin klienta i termin wewnętrzny, które prawie nigdy nie są tym samym
  • dokumentację techniczną, rysunek, plik DXF, kartę kontroli

Deal ma pięć pól i jedno pytanie: wygramy czy nie. Zlecenie ma trzydzieści pól i jedno pytanie: gdzie to jest i kiedy wyjedzie. System zaprojektowany pod pierwsze pytanie nie odpowie na drugie, choćby dołożyć mu dziesięć pól własnych.

Marszruta, czyli jedyna rzecz, której arkusz nie udźwignie

Marszruta to lista operacji, przez które przechodzi wyrób: cięcie, gięcie, spawanie, lakierowanie, montaż, kontrola, pakowanie. Dla jednego wyrobu to siedem wierszy. Dla stu zleceń w toku to siedemset wierszy, z których każdy ma własny status i własną kolejkę.

Arkusz radzi sobie z tym do pewnego momentu. Ten moment ma trzy objawy i jest rozpoznawalny:

Dwie osoby edytują ten sam plik. Ktoś nadpisuje czyjąś zmianę, nikt nie wie kiedy ani co. Przy pliku na dysku sieciowym to kwestia tygodni.

Nikt nie wie, kto zmienił termin. Data w komórce została poprawiona, ale historii nie ma, więc rozmowa o tym, kto obiecał klientowi piątek, kończy się bez rozstrzygnięcia.

Status jest zawsze nieaktualny. Operator nie wraca do biura, żeby wpisać zakończenie operacji. Arkusz pokazuje stan sprzed dwóch dni i wszyscy o tym wiedzą, więc i tak dzwonią na halę.

System rozwiązuje to nie dlatego, że ma ładniejszy interfejs, tylko dlatego, że ma trzy rzeczy, których arkusz nie ma: jednoczesny dostęp bez konfliktów, historię każdej zmiany z autorem i datą oraz możliwość wpisania statusu tam, gdzie praca faktycznie się dzieje, czyli na tablecie przy maszynie albo przez skan kodu na karcie zlecenia.

Gdzie kończy się ERP, a zaczyna CRM

To jest pytanie, które decyduje o budżecie, i warto je rozstrzygnąć przed pierwszą linijką kodu.

Obszar Źródło prawdy Dlaczego
Indeksy, stany magazynowe, BOM ERP tam powstają dokumenty magazynowe
Faktury, rozrachunki, saldo ERP wymóg księgowy i podatkowy
Kontrahenci, dane do faktury ERP jedno miejsce, bo inaczej rozjazd NIP-ów
Zapytania ofertowe i wyceny CRM ERP tego zwykle nie obsługuje sensownie
Historia rozmów, ustalenia, pliki CRM w ERP nie ma gdzie tego trzymać
Status operacji na hali MES albo moduł CRM zależy od skali
Terminy obiecane klientowi CRM handlowiec potrzebuje tego pod ręką

Zasada, która oszczędza najwięcej kłopotów: każde pole ma dokładnie jeden system, który je posiada, a reszta tylko je czyta. Gdy dwa systemy mogą zapisywać ten sam stan magazynowy, prędzej czy później rozjadą się i nikt nie będzie wiedział, któremu wierzyć. Opisałem ten mechanizm szerzej przy integracji ERP ze sklepem B2B, bo problem jest dokładnie ten sam.

Mniejsze zakłady często w ogóle nie potrzebują MES. Jeśli operacji jest kilkanaście, a gniazd kilka, moduł śledzenia statusu wbudowany w CRM załatwia sprawę i kosztuje ułamek tego, co osobny system.

Ofertowanie, czyli najczęstszy punkt startu

Jeśli miałbym wskazać jeden moduł, od którego opłaca się zacząć, to nie jest to śledzenie produkcji. To wycena.

Powód jest prozaiczny. W większości zakładów wycena powstaje tak: handlowiec dostaje zapytanie, idzie do technologa, technolog liczy na kartce albo w swoim prywatnym arkuszu, wynik wraca mailem, handlowiec przepisuje do oferty. Trwa to od dwóch dni do dwóch tygodni, a połowa zapytań w tym czasie trafia do konkurencji.

Zamknięcie tego w systemie daje efekt, który widać od razu:

  • parametry wyceny w jednym miejscu, stawki materiałowe, czasy operacji, narzuty
  • wersjonowanie, bo klient prawie zawsze prosi o wariant tańszy
  • historia, czyli odpowiedź na pytanie „za ile robiliśmy to w marcu"
  • oferta generowana automatycznie, zamiast przeklejania do dokumentu

Gdy produkt jest konfigurowalny, kolejnym krokiem jest przeniesienie części tej pracy na klienta. O tym jest konfigurator produktowy 3D, który liczy cenę w przeglądarce i zrzuca gotową specyfikację do systemu, zamiast zajmować technologowi pół dnia.

Kiedy wystarczy moduł, a kiedy potrzebny osobny system

Nie każdy zakład potrzebuje dedykowanego CRM. Trzy sytuacje, w których osobny system jest przerostem formy:

  • Mniej niż pięć osób dotyka zleceń. Wtedy uporządkowany arkusz z historią wersji i jasnym właścicielem pliku jest tańszy i szybszy.
  • ERP ma moduł CRM, którego nikt nie włączył. Comarch i Enova mają takie moduły. Bywają toporne, ale zanim kupisz coś nowego, warto sprawdzić, czy nie płacisz już za rozwiązanie.
  • Problemem jest proces, nie narzędzie. Jeśli technolog nie wie, jakie są stawki, bo nikt ich nie ustalił, system tego nie naprawi. Tylko szybciej pokaże.

Osobny system zarządzania produkcją ma sens, gdy przynajmniej dwa z poniższych są prawdziwe: zleceń w toku jest stale kilkadziesiąt, pracuje na nich więcej niż jedna zmiana, klienci pytają o status częściej niż raz dziennie, a wycena wymaga udziału technologa przy każdym zapytaniu.

Ile to kosztuje

Widełki zależą głównie od tego, ile systemów trzeba połączyć, a nie od liczby ekranów.

Zakres Orientacyjny koszt Czas
Moduł zleceń i statusów, bez integracji 12 000 - 20 000 zł 3-5 tygodni
Zlecenia, marszruty, wycena, role 25 000 - 45 000 zł 6-10 tygodni
Pełny system z integracją ERP i panelem na hali 45 000 - 90 000 zł 3-5 miesięcy

Najdłuższy etap w każdym z tych wariantów to nie programowanie. To ustalenie, kto jest właścicielem którego pola i co zrobić z danymi historycznymi, które nie pasują do nowego modelu. W zakładzie, który przez osiem lat prowadził zlecenia w arkuszu, ten etap potrafi zająć więcej niż cała reszta.

Jeśli masz zakład, w którym zlecenia żyją w arkuszu, a terminy ustala się telefonem na halę, napisz. Rozpiszę, które moduły mają sens przy Twojej skali i ile zajmie każdy z nich, zanim cokolwiek zacznę budować.

Często zadawane pytania

Czym CRM dla produkcji różni się od zwykłego CRM?

Zwykły CRM jest zbudowany wokół lejka sprzedaży: kontakt, szansa, etapy, zamknięcie. Po zamknięciu deala system traci zainteresowanie. W firmie produkcyjnej zamknięcie sprzedaży jest początkiem, a nie końcem pracy. System dla produkcji musi operować na zleceniu z marszrutą, materiałem, gniazdem i dwoma terminami, a nie na szansie z prawdopodobieństwem. Dołożenie pól własnych do gotowego CRM rzadko wystarcza, bo brakuje nie pól, tylko mechaniki: kolejek na stanowiskach, statusów operacji i historii zmian terminu.

Czy potrzebuję MES, czy wystarczy CRM z modułem produkcji?

Przy kilkunastu operacjach i kilku gniazdach moduł śledzenia statusu wewnątrz CRM zwykle wystarcza i kosztuje ułamek tego, co osobny MES. Pełny MES zaczyna mieć sens, gdy liczysz wydajność maszyn, rozliczasz czasy jednostkowe operatorów albo masz wymóg pełnej identyfikowalności partii. Dobrym testem jest pytanie, czy ktoś w firmie faktycznie będzie korzystał z danych o wydajności. Jeśli nikt ich nie analizuje, zbieranie ich jest kosztem bez zwrotu.

Co z danymi, które mamy w arkuszach od lat?

Zwykle przenosi się kontrahentów, indeksy i zamknięte zlecenia z ostatnich dwóch lat, a resztę zostawia w archiwum jako pliki do wglądu. Próba przeniesienia wszystkiego kończy się tym, że do nowego systemu trafiają niespójne dane z czasów, gdy nikt nie pilnował formatu. Migracja jest też dobrym momentem, żeby ujednolicić indeksy, bo w arkuszach ten sam wyrób często występuje pod trzema nazwami.

Czy operatorzy na hali będą z tego korzystać?

Będą, jeśli wpisanie statusu zajmuje jedno kliknięcie albo skan kodu z karty zlecenia. Nie będą, jeśli trzeba iść do biura i logować się do systemu z loginem i hasłem. To jest najczęstszy powód, dla którego wdrożenia w zakładach umierają po dwóch miesiącach. Interfejs na hali projektuje się inaczej niż w biurze: duże przyciski, czytelność w rękawicach, kilka operacji zamiast pełnego menu.

Ile trwa wdrożenie takiego systemu?

Moduł zleceń ze statusami to zwykle trzy do pięciu tygodni. Pełny system z wyceną, rolami i integracją z ERP zajmuje od trzech do pięciu miesięcy, przy czym programowanie jest krótsze niż ustalenia. Najwięcej czasu pochłania rozstrzygnięcie, który system jest źródłem prawdy dla każdego pola i jak zachować się przy rozbieżnościach, bo to są decyzje biznesowe, a nie techniczne.

Czy można zacząć od jednego modułu?

Tak i zwykle warto zacząć od wyceny, nie od produkcji. Wycena daje efekt widoczny dla handlowców w pierwszym tygodniu i nie wymaga niczego od hali, więc nie trzeba naraz zmieniać nawyków dwóch zespołów. Dopiero gdy wycena działa, dokłada się zlecenia i statusy, mając już w systemie indeksy i kontrahentów.

Podobne teksty z bloga

Masz projekt na oku?

Napisz - wycenę odeślę do 48 h. Bez agencji, bez pośredników.

✉ napisz: dominik.gronski@grodev.pl
Dominik Groński
Dominik Groński
Full-stack developer · GroDev · Poznań

Buduję custom systemy webowe: Laravel, WooCommerce, konfiguratory 3D w Three.js. Piszę bez ściemy, od strony biznesu który to potem utrzymuje. Prowadzę GroDev - studio jednoosobowe z Poznania.

Zadzwoń Darmowa wycena